مشاوره و روان درمانی فردی
برای اضطراب، افسردگی، چالش های عاطفی، خودشناسی و مسائل فردی، با ارزیابی اولیه و انتخاب درمانگر متناسب با نیاز شما.
مشاوره فردی می تواند فضایی باشد برای اینکه در یک گفت و گوی یک به یک با متخصص سلامت روان، مسئله ای را که مدتی ذهن شما را درگیر کرده دقیق تر بررسی کنید. برای شروع این مسیر لازم نیست حتما تشخیص یک اختلال روانشناختی داشته باشید. گاهی موضوع، اضطراب یا خلق پایین است و گاهی یک جدایی، تصمیم دشوار، مشکل در روابط، احساس سردرگمی یا تمایل به شناخت بهتر خود.
در آوای درون، مشاوره و روان درمانی فردی در غرب تهران ارائه می شود. انتخاب درمانگر هم فقط بر اساس یک عنوان یا روش درمانی انجام نمی شود؛ شرایط، دلیل مراجعه و ترجیحات شما بررسی می شود تا درمانگری پیشنهاد شود که تناسب بیشتری با نیازتان داشته باشد.
مشاوره فردی در غرب تهران؛ روان درمانی فردی در آوای درون
NIMH
“Psychotherapy (also called talk therapy) refers to a variety of treatments that aim to help a person identify and change troubling emotions, thoughts, and behaviors.”«روان درمانی که با عنوان گفت و گو درمانی هم شناخته می شود، به مجموعه ای از درمان ها گفته می شود که به فرد کمک می کنند هیجان ها، افکار و رفتارهای مشکل ساز را شناسایی کرده و تغییر دهند.»
شروع مشاوره با شناخت بهتر نیاز شما
برای شروع مشاوره فردی قرار نیست از همان ابتدا همه پاسخ ها را بدانید یا خودتان میان روش های مختلف روان درمانی انتخاب کنید. در آوای درون، ارزیابی اولیه کمک می کند دلیل مراجعه، شرایط و ترجیحات شما بهتر شناخته شود و بر همان اساس، درمانگر متناسب تری پیشنهاد شود.
درمانگران با تخصص های متنوع
امکان بررسی تناسب حوزه تخصص درمانگر با مسئله ای که برای آن مراجعه کرده اید.
انتخاب درمانگر متناسب با نیاز شما
در انتخاب درمانگر، فقط نام یا عنوان تخصص مطرح نیست و نوع مسئله، ترجیحات و شرایط شما نیز در نظر گرفته می شود.
رویکردهای مختلف روان درمانی
با توجه به شرایط هر فرد، امکان استفاده از رویکردهای مختلف درمانی در مجموعه وجود دارد.
ارزیابی اولیه پیش از شروع
پیش از انتخاب درمانگر، فرصتی برای شناخت اولیه نیازها و ترجیحات شما در نظر گرفته شده است.
جلسات حضوری در شهرک غرب تهران
خدمات مشاوره و روان درمانی فردی به صورت حضوری در کلینیک آوای درون در شهرک غرب ارائه می شود.
توجه به حریم خصوصی و اصول حرفه ای
حفظ حریم خصوصی یکی از اصول مهم رابطه درمانی است. چارچوب محرمانگی و محدودیت های حرفه ای و قانونی آن نیز باید در فرایند درمان برای مراجع روشن باشد.
مشاوره فردی چیست؟
مشاوره فردی فضایی است برای گفت و گوی یک به یک با متخصص سلامت روان؛ فضایی که در آن می توانید درباره مسئله ای که درگیرش هستید، احساساتی که تجربه می کنید یا الگوهایی که در زندگی تان تکرار می شوند، با دقت بیشتری فکر و صحبت کنید.
موضوع مراجعه همیشه هم یک اختلال روانشناختی مشخص نیست. ممکن است مدتی است اضطراب و نگرانی زیادی را تجربه می کنید، از یک رابطه آسیب دیده اید، در تصمیم مهمی گیر کرده اید یا احساس می کنید بعضی واکنش ها و رفتارها بارها در زندگی تان تکرار می شوند. حتی ممکن است مسئله مشخص و بحرانی وجود نداشته باشد و فقط بخواهید خودتان، نیازهایتان و شیوه ارتباطتان با دیگران را بهتر بشناسید.
در روان درمانی فردی، درمانگر قرار نیست به جای شما تصمیم بگیرد یا مجموعه ای از توصیه های آماده ارائه کند. فرایند درمان معمولا بر پایه گفت و گو، بررسی تجربه ها و شناخت بهتر ارتباط میان افکار، احساسات و رفتارها شکل می گیرد. بسته به مسئله و رویکرد درمانی، ممکن است بخشی از جلسات به شناخت الگوهای فعلی، یادگیری مهارت های تازه یا بررسی تجربه هایی اختصاص پیدا کند که هنوز بر زندگی امروز شما اثر دارند.
NIMH روان درمانی را مجموعه ای از درمان ها معرفی می کند که هدف آنها کمک به فرد برای شناخت و تغییر افکار، احساسات و رفتارهای مشکل ساز است و توضیح می دهد که بخش زیادی از روان درمانی به صورت یک به یک با متخصص سلامت روان انجام می شود.
نکته مهم این است که هدف مشاوره فردی صرفا صحبت کردن درباره مشکلات نیست. درمانگر تلاش می کند همراه با مراجع، مسئله را دقیق تر بشناسد و بر اساس نیاز او مسیر مناسبی برای ادامه کار پیدا کند. شکل این مسیر برای همه یکسان نیست و به دلیل مراجعه، اهداف درمان و رویکردی که برای فرد مناسب تر تشخیص داده می شود بستگی دارد.
تفاوت مشاوره فردی و روان درمانی فردی چیست؟
اگر برای پیدا کردن روانشناس جست و جو کرده باشید، احتمالا با هر دو عبارت «مشاوره فردی» و «روان درمانی فردی» روبرو شده اید. حتی ممکن است یک مرکز از واژه مشاوره استفاده کند و مرکز دیگری برای خدمتی شبیه به آن، واژه روان درمانی را به کار ببرد.
واقعیت این است که در کاربرد روزمره و حتی در بعضی منابع حرفه ای، مرز میان این اصطلاحات همیشه کاملا مشخص و یکسان نیست. به صورت کلی می توان تفاوت را این طور در نظر گرفت:
مشاوره فردی بیشتر روی چه موضوعاتی تمرکز می کند؟
مشاوره فردی ممکن است بیشتر حول یک مسئله مشخص و فعلی شکل بگیرد؛ مثلا:
- مواجهه با یک تصمیم دشوار
- سازگاری با تغییر مهمی در زندگی
- مشکلات ارتباطی
- مدیریت یک موقعیت پراسترس
- یادگیری یا تقویت بعضی مهارت ها
- عبور از یک بحران یا دوره دشوار
البته این به معنی سطحی یا کم اهمیت بودن این مسائل نیست. یک تصمیم، جدایی یا تغییر زندگی گاهی می تواند تاثیر قابل توجهی بر حال روانی فرد داشته باشد.
روان درمانی فردی بیشتر روی چه موضوعاتی تمرکز می کند؟
روان درمانی ممکن است فرایندی عمیق تر یا طولانی تر برای بررسی موضوعاتی مانند اینها باشد:
- نشانه های روانشناختی مداوم
- الگوهای فکری، رفتاری یا هیجانی تکرارشونده
- تجربه هایی از گذشته که همچنان بر زندگی فعلی اثر دارند
- مشکلاتی که در روابط مختلف تکرار می شوند
- شیوه فرد در مواجهه با هیجان ها
- باورها و الگوهایی که درباره خود یا دیگران شکل گرفته اند
اما این تقسیم بندی یک مرز قطعی نیست. ممکن است یک فرایند مشاوره با بررسی مسئله ای مشخص آغاز شود و در ادامه نیاز به کار عمیق تری پیدا کند. از طرف دیگر، بعضی روان درمانی ها نیز ساختار مشخص و هدف متمرکزتری دارند.
پس هنگام رزرو باید کدام را انتخاب کنم؟
در آوای درون قرار نیست انتخاب مسیر درمان فقط به عنوانی وابسته باشد که هنگام ورود به سایت انتخاب کرده اید. مهم تر از نام «مشاوره» یا «روان درمانی»، این است که چه چیزی شما را به مراجعه رسانده، چه انتظاری از جلسات دارید و چه نوع درمانگری با مسئله و شرایط شما تناسب بیشتری دارد.
به همین دلیل، ارزیابی اولیه کمک می کند ابتدا مسئله و ترجیحات شما بهتر شناخته شوند و سپس درباره درمانگر و مسیر مناسب تر تصمیم گرفته شود.
مشاوره فردی برای چه مسائلی می تواند مفید باشد؟
آدم ها با دلایل خیلی متفاوتی سراغ مشاوره فردی می روند. برای یک نفر ممکن است مسئله، نگرانی هایی باشد که چند ماه است ذهنش را خسته کرده اند. برای دیگری یک جدایی، سوگ یا تصمیمی باشد که مدام به تعویق می افتد. گاهی هم فرد نمی تواند دقیقا بگوید چه اتفاقی افتاده، فقط می داند حال و روزش مثل قبل نیست و دوست دارد بفهمد چه چیزی پشت این تغییر قرار دارد.
پس مشاوره فردی را نمی توان به چند اختلال مشخص محدود کرد. بسته به شرایط فرد، این جلسات می توانند برای بررسی مشکلات روانشناختی، دوره های دشوار زندگی، مسائل عاطفی و ارتباطی و همین طور شناخت بهتر خود مورد استفاده قرار بگیرند.
اضطراب و نگرانی مداوم
بعضی وقت ها نگرانی از یک موضوع مشخص شروع می شود، اما کم کم بخش زیادی از روز را اشغال می کند. ذهن مدام سناریوهای مختلف می سازد، آرام شدن دشوار می شود یا نگرانی روی خواب، تمرکز، روابط و کار اثر می گذارد.
در چنین شرایطی، مشاوره فردی می تواند فضایی برای شناخت بهتر محرک های اضطراب، الگوهای فکری و شیوه هایی باشد که فرد معمولا با نگرانی هایش روبرو می شود.
البته تجربه نگرانی به تنهایی به این معنی نیست که فرد یک اختلال اضطرابی دارد. برای تشخیص، بررسی دقیق شرایط و ارزیابی تخصصی لازم است.
خلق پایین و افسردگی
کم شدن انرژی، بی حوصلگی، کاهش علاقه به فعالیت هایی که قبلا لذت بخش بوده اند یا احساس ناامیدی می توانند تجربه های دشواری باشند. وقتی چنین تغییراتی ادامه پیدا می کنند یا بر زندگی روزمره اثر می گذارند، بررسی آنها با متخصص سلامت روان می تواند کمک کننده باشد.
در جلسات فردی، فقط خود نشانه ها بررسی نمی شوند. شرایط زندگی، روابط، افکار، تجربه های اخیر و عوامل دیگری که ممکن است با حال فرد مرتبط باشند نیز اهمیت دارند.
در عین حال، چند روز بی حوصلگی یا کاهش انگیزه به تنهایی به معنی ابتلا به افسردگی نیست.
افکار وسواسی و رفتارهای اجباری
گاهی فکری ناخواسته بارها وارد ذهن می شود و با وجود تلاش برای کنار گذاشتن آن، دوباره بر می گردد. بعضی افراد نیز برای کاهش اضطراب یا رسیدن به احساس اطمینان، رفتارها یا مرورهای ذهنی مشخصی را مرتب تکرار می کنند.
وجود یک فکر مزاحم لزوما به معنی اختلال وسواس نیست. بسیاری از افراد در مقاطعی افکار ناخواسته را تجربه می کنند. آنچه اهمیت دارد شدت، تکرار، میزان ناراحتی و تاثیری است که این تجربه بر زندگی فرد گذاشته است.
اگر این موضوع بخش اصلی نگرانی شماست، اطلاعات تکمیلی درباره درمان وسواس فکری می تواند مسیر بررسی تخصصی این مسئله را روشن تر کند.
شکست عاطفی و پایان یک رابطه
تمام شدن یک رابطه ممکن است با غم، خشم، دلتنگی، احساس طرد شدن یا سوال های زیادی درباره خود و رابطه همراه باشد. حتی وقتی فرد از نظر منطقی می داند رابطه تمام شده، کنار آمدن هیجانی با آن می تواند زمان بیشتری بخواهد.
مشاوره فردی می تواند فرصتی باشد برای پردازش این تجربه، شناخت نیازهای عاطفی و بررسی الگوهایی که شاید در روابط فرد تکرار شده اند. هدف این نیست که احساسات ناخوشایند خیلی سریع حذف شوند، بلکه فرد بتواند تجربه اش را بهتر بفهمد و با آن به شیوه سالم تری مواجه شود.
سوگ و فقدان
فقدان یک عزیز می تواند تجربه ای بسیار شخصی باشد و هیچ الگوی زمانی یکسانی برای سوگ همه افراد وجود ندارد.
گاهی فرد بیشتر از هر چیز به فضایی نیاز دارد که بتواند درباره فقدان، تغییرات زندگی و احساساتی که همراه آن آمده صحبت کند. در بعضی شرایط نیز شدت یا تداوم مشکلات می تواند نیاز به ارزیابی تخصصی بیشتری داشته باشد.
مهم است که واکنش طبیعی انسان به فقدان را صرفا به دلیل دردناک بودن آن، بیماری تلقی نکنیم.
تجربه های آسیب زا و تروما
بعضی تجربه های بسیار دشوار ممکن است مدت ها بعد از پایان اتفاق نیز بر احساس امنیت، روابط، هیجان ها، خواب یا واکنش فرد به موقعیت های مختلف اثر داشته باشند.
در روان درمانی، نحوه کار با تجربه های آسیب زا باید متناسب با شرایط و آمادگی فرد باشد. قرار نیست مراجع مجبور شود بدون آمادگی همه جزئیات یک تجربه دردناک را تعریف کند.
عزت نفس و اعتماد به نفس
گاهی مسئله ای که فرد را به مشاوره می رساند در ظاهر کوچک به نظر می رسد: سخت بودن نه گفتن، ترس از قضاوت دیگران، مقایسه مداوم خود با دیگران یا این احساس که «هر کاری می کنم کافی نیست».
در جلسات فردی می توان بررسی کرد این نگاه به خود چگونه شکل گرفته، در چه موقعیت هایی فعال تر می شود و چه تاثیری بر انتخاب ها، روابط و رفتار فرد دارد.
خشم و دشواری در مدیریت هیجان ها
خشم خودش یک هیجان انسانی است و تجربه آن به معنی وجود اختلال نیست. مسئله زمانی بیشتر قابل بررسی می شود که فرد احساس کند شدت واکنش هایش از کنترل خارج می شود، بعد از خشم پشیمانی زیادی دارد یا این واکنش ها به روابط و زندگی او آسیب می زنند.
در مشاوره می توان به جای سرکوب ساده خشم، محرک ها، افکار، نیازها و الگوهای رفتاری مرتبط با آن را بررسی کرد.
سردرگمی و تصمیم های مهم زندگی
گاهی فرد میان چند انتخاب گیر می کند. ادامه دادن یا تمام کردن یک رابطه، تغییر شغل، مهاجرت، انتخاب مسیر تحصیلی یا تصمیمی که مدت هاست عقب افتاده است.
وظیفه روانشناس این نیست که بگوید کدام تصمیم را بگیرید. جلسات می توانند کمک کنند عوامل موثر بر انتخاب، ترس ها، ارزش ها و پیامدهایی که برای شما اهمیت دارند واضح تر شوند تا تصمیم آگاهانه تری بگیرید.
مشکلات روابط بین فردی
بعضی مشکلات در یک رابطه اتفاق نمی افتند، بلکه در رابطه های مختلف تکرار می شوند. دشواری در اعتماد کردن، بیان نیازها، حفظ مرزها، ترس از طرد شدن یا وارد شدن دوباره به رابطه هایی با الگوی مشابه از جمله موضوعاتی هستند که می توانند در جلسات فردی بررسی شوند.
اگر مسئله اصلی نه فقط تجربه یک نفر، بلکه تعامل میان دو شریک عاطفی باشد، در ادامه همین صفحه تفاوت مشاوره فردی با زوج درمانی را هم توضیح خواهیم داد.
خودشناسی و رشد فردی
گاهی دلیل مراجعه خیلی ساده تر است: «می خواهم خودم را بهتر بشناسم.»
ممکن است فرد بخواهد بفهمد چرا در بعضی موقعیت ها واکنش مشخصی نشان می دهد، چه چیزهایی برایش واقعا مهم هستند، چرا برخی الگوها تکرار می شوند یا چگونه می تواند رابطه آگاهانه تری با احساسات و انتخاب های خودش داشته باشد.
برای شروع چنین گفت و گویی لازم نیست حتما یک اختلال روانشناختی وجود داشته باشد.
هیچ کدام از تجربه هایی که در این بخش گفتیم به تنهایی برای تشخیص یک اختلال روانشناختی کافی نیستند. برای مثال، نگرانی همیشه به معنی اختلال اضطرابی نیست و چند روز خلق پایین نیز به تنهایی به معنی افسردگی نیست. در ارزیابی روانشناختی، مدت، شدت، زمینه شکل گیری نشانه ها، تاثیر آنها بر زندگی و عوامل مختلف دیگری بررسی می شوند.
آیا برای مراجعه به روانشناس حتما باید مشکل یا اختلال داشته باشیم؟
خیر. داشتن تشخیص یک اختلال روانشناختی شرط شروع مشاوره فردی نیست.
این شاید یکی از سوال هایی باشد که باعث می شود بعضی افراد مراجعه را مدت ها عقب بیندازند. با خودشان فکر می کنند: «مشکل من آن قدر جدی نیست»، «آدم های دیگر شرایط سخت تری دارند» یا «من که اختلال خاصی ندارم، پس چرا باید با روانشناس صحبت کنم؟»
اما سلامت روان فقط به نبود اختلال روانی محدود نمی شود. NIMH سلامت روان را شامل ابعاد هیجانی، روانشناختی و اجتماعی بهزیستی می داند و تاکید می کند که مفهوم سلامت روان فراتر از صرفا نداشتن بیماری روانی است.
به همین دلیل ممکن است فرد بدون داشتن یک تشخیص مشخص، بخواهد در جلسات مشاوره درباره موضوعاتی مثل شناخت بهتر خودش، تصمیم گیری، تنظیم هیجان ها، روابط، تغییرات مهم زندگی یا الگوهایی که بارها تکرار می شوند صحبت کند.
مثلا شاید در ظاهر همه چیز خوب پیش می رود، اما بارها در روابطتان به یک نقطه مشابه می رسید. یا ممکن است در آستانه یک تصمیم مهم باشید و متوجه شوید ترس، انتظار دیگران و خواسته واقعی خودتان را نمی توانید به راحتی از هم جدا کنید.
گاهی هم مراجعه از کنجکاوی شروع می شود. فرد می خواهد خودش را بهتر بشناسد، متوجه شود چرا بعضی موقعیت ها او را بیشتر تحریک می کنند یا بفهمد چه نیازها و ارزش هایی برایش اهمیت بیشتری دارند.
اینها به این معنی نیست که روان درمانی برای هر فرد در هر شرایطی ضروری است. خیلی از مشکلات زندگی با حمایت اطرافیان، تغییر شرایط، مراقبت از خود یا گذشت زمان قابل مدیریت هستند. مراجعه به روانشناس یکی از گزینه هایی است که وقتی احساس می کنید بررسی حرفه ای یک مسئله می تواند برایتان مفید باشد، می توانید آن را در نظر بگیرید.
از طرف دیگر، اگر نشانه های شدید یا آزاردهنده برای مدتی ادامه پیدا کرده اند یا انجام فعالیت های معمول زندگی را دشوار کرده اند، دریافت ارزیابی حرفه ای اهمیت بیشتری پیدا می کند. NIMH نیز توصیه می کند در صورت تداوم علائم شدید یا ناراحت کننده، دریافت کمک تخصصی بررسی شود.
NIMH
“Mental health includes emotional, psychological, and social well-being. It is more than the absence of a mental illness.”«سلامت روان شامل بهزیستی هیجانی، روانشناختی و اجتماعی است و چیزی فراتر از صرفا نبود یک بیماری روانی محسوب می شود.»
از کجا بفهمم مشاوره فردی برای من مناسب است؟
برای مراجعه به روانشناس لازم نیست منتظر بمانید تا حتما یک اتفاق خیلی جدی رخ دهد یا بتوانید نام دقیقی برای چیزی که تجربه می کنید پیدا کنید. گاهی همان حسی که می گوید «مدتی است این موضوع دارد بیشتر از چیزی که می خواهم ذهنم را درگیر می کند» می تواند دلیلی برای بررسی شرایط باشد.
البته این به معنی آن نیست که هر نگرانی، ناراحتی یا دوره سختی حتما به مشاوره نیاز دارد. خیلی از فراز و نشیب های زندگی بخشی از تجربه طبیعی انسان هستند. سوال مهم تر این است که مسئله چه مدت ادامه داشته، چقدر شما را درگیر کرده و چه اثری بر زندگی روزمره تان گذاشته است.
ممکن است مشاوره فردی برای شما قابل بررسی باشد اگر:
- یک مسئله مدت زیادی است در ذهنتان باقی مانده و به سختی می توانید از آن فاصله بگیرید.
- متوجه شده اید یک الگوی مشخص در روابط، تصمیم ها یا واکنش هایتان بارها تکرار می شود.
- اضطراب، غم، خشم یا سایر هیجان ها روی کار، تحصیل، خواب یا روابط شما اثر گذاشته اند.
- بعد از یک جدایی، فقدان، تغییر بزرگ یا تجربه دشوار احساس می کنید به فضایی برای بررسی اتفاقات نیاز دارید.
- در یک تصمیم مهم گیر کرده اید و نمی توانید خواسته های خودتان را از ترس ها، فشارها یا انتظارات دیگران جدا کنید.
- روش هایی که قبلا برای کنار آمدن با مسئله استفاده می کردید دیگر به اندازه قبل کمک نمی کنند.
- احساس می کنید در روابطتان مسئله ای مرتب تکرار می شود.
- بدون وجود بحران مشخص، دوست دارید خودتان، هیجان ها، نیازها یا الگوهای رفتاری تان را بهتر بشناسید.
NIMH نیز توضیح می دهد که افراد ممکن است به دلایل متفاوتی سراغ روان درمانی بروند؛ از استرس طولانی مدت و مشکلات رابطه ای گرفته تا تغییرات خواب، انرژی، علاقه به فعالیت ها یا نگرانی هایی که ادامه پیدا کرده اند. این موارد به تنهایی تشخیص محسوب نمی شوند، اما می توانند دلایلی برای بررسی حرفه ای شرایط باشند.
یک معیار ساده می تواند این باشد: آیا چیزی که تجربه می کنید دارد بخش قابل توجهی از انرژی ذهنی شما را می گیرد یا روی کیفیت زندگی، روابط یا عملکردتان اثر می گذارد؟
اگر پاسخ مثبت است، صحبت با یک متخصص می تواند یکی از گزینه هایی باشد که بررسی می کنید. نه از این جهت که حتما «مشکلی جدی» وجود دارد، بلکه برای اینکه بتوانید شرایط را با کمک فردی متخصص از زاویه دقیق تری ببینید.
جلسه اول مشاوره فردی چگونه می گذرد؟
اگر تا به حال به روانشناس مراجعه نکرده باشید، ممکن است خود جلسه اول کمی مبهم به نظر برسد. شاید ندانید از کجا باید شروع کنید، چه چیزی قرار است از شما پرسیده شود یا حتی اینکه آیا باید از همان ابتدا درباره خصوصی ترین بخش های زندگی تان صحبت کنید. معمولا جلسه اول بیشتر از اینکه جلسه پیدا کردن «جواب نهایی» باشد، فرصتی برای آشنایی و شکل گرفتن یک تصویر اولیه از شرایط شماست.
درمانگر ممکن است ابتدا از شما بخواهد درباره چیزی صحبت کنید که باعث شده تصمیم به مراجعه بگیرید. لازم نیست برای این سوال پاسخ کاملا مرتب یا آماده ای داشته باشید. گاهی یک جمله ساده مثل «مدتی است اضطراب زیادی دارم» یا «در رابطه ام به مسئله ای برخورده ام و نمی دانم چطور با آن روبرو شوم» برای شروع کافی است.
APA نیز توضیح می دهد که روانشناس معمولا فرایند روان درمانی را با شناخت مسئله ای که فرد را به جلسه آورده آغاز می کند و سپس اطلاعات مرتبط دیگری درباره سابقه، شرایط زندگی و تلاش های قبلی فرد برای مدیریت مسئله بررسی می شود.
در جلسه اول ممکن است درباره چه چیزهایی صحبت شود؟
دلیل اصلی مراجعه
درمانگر تلاش می کند بفهمد چه چیزی باعث شده در این مقطع تصمیم بگیرید با یک روانشناس صحبت کنید. ممکن است یک اتفاق مشخص وجود داشته باشد یا مجموعه ای از تجربه ها به مرور شما را به این تصمیم رسانده باشند.
شرایط فعلی زندگی
کار، تحصیل، روابط، خانواده، خواب، شرایط جسمی یا تغییرات مهم اخیر ممکن است در شناخت بهتر وضعیت فعلی نقش داشته باشند. اینکه چه موضوعاتی بررسی شوند به دلیل مراجعه و شرایط شما بستگی دارد.
سابقه مرتبط
ممکن است درمانگر درباره تجربه های قبلی مشاوره، بعضی اتفاقات گذشته یا سابقه مشکلات مشابه سوال کند. هدف جمع کردن یک فهرست از اتفاقات زندگی نیست؛ اطلاعاتی بررسی می شوند که برای فهم مسئله فعلی اهمیت داشته باشند.
انتظارات شما از مشاوره
این سوال که «دوست دارید جلسات چه کمکی به شما بکنند؟» می تواند بخشی از گفت و گوی اولیه باشد. طبیعی است اگر هنوز پاسخ دقیقی برای آن نداشته باشید. هدف درمان نیز می تواند در طول جلسات روشن تر و دقیق تر شود.
چارچوب جلسات
در شروع درمان معمولا درباره موضوعاتی مثل شیوه کار درمانگر، روند جلسات، محرمانگی، نحوه هماهنگی و سایر چارچوب های حرفه ای صحبت می شود. NIMH نیز پیشنهاد می کند افراد درباره رویکرد درمانگر، اهداف درمان، نحوه ارزیابی پیشرفت و محدودیت های محرمانگی سوال کنند.
آیا در جلسه اول تشخیص داده می شوم؟
لزوما نه. گاهی برای یک ارزیابی دقیق، اطلاعات و زمان بیشتری لازم است. جلسه اول نباید این انتظار را ایجاد کند که درمانگر حتما در همان ملاقات نخست نام دقیق مشکل را مشخص می کند یا «ریشه» تمام اتفاقات زندگی را پیدا خواهد کرد. حتی ممکن است در بعضی موارد، درمانگر تشخیص روانشناختی مشخصی را مسئله اصلی نداند و تمرکز اولیه بیشتر بر شناخت شرایط، اهداف و نیازهای فرد باشد.
آیا باید برای جلسه اول آماده باشم؟
نیازی نیست داستان زندگی تان را از قبل تمرین کنید یا فهرستی کامل از همه اتفاقات تهیه کنید. اگر دوست داشته باشید، می توانید قبل از جلسه کمی به این سه سوال فکر کنید:
- چه چیزی باعث شد الان برای مشاوره اقدام کنم؟
- این مسئله بیشتر در کدام بخش زندگی من اثر گذاشته است؟
- اگر جلسات برای من مفید باشند، دوست دارم چه چیزی به مرور متفاوت شود؟
اگر جواب هیچ کدام را هم دقیق نمی دانید، مسئله ای نیست. خود گفت و گو می تواند به روشن شدن آنها کمک کند.
“A psychologist will often begin the process of psychotherapy by asking you to describe the problem that has brought you into the office.”
«روانشناس اغلب فرایند روان درمانی را با این شروع می کند که از شما بخواهد درباره مسئله ای صحبت کنید که باعث شده به جلسه مراجعه کنید.»
مشاوره فردی در آوای درون چگونه شروع می شود؟
در آوای درون، مسیر مشاوره فردی با انتخاب تصادفی یک نام از میان فهرست درمانگران شروع نمی شود. قبل از شروع جلسات، یک ارزیابی اولیه در نظر گرفته شده تا درباره دلیل مراجعه، شرایط فعلی و بعضی ترجیحات شما اطلاعات بیشتری به دست بیاید. هدف این ارزیابی تشخیص فوری یا تعیین قطعی مسیر درمان نیست. قرار است نقطه شروعی باشد برای اینکه انتخاب درمانگر با اطلاعات بیشتری انجام شود.
مرحله اول: تکمیل ارزیابی اولیه
اولین قدم، تکمیل ارزیابی اولیه است.
در این مرحله درباره موضوعی که باعث شده به فکر مشاوره بیفتید، تجربه قبلی شما از تراپی و بعضی ترجیحاتتان سوال می شود. ممکن است هنوز نتوانید مسئله را خیلی دقیق توضیح دهید. اشکالی ندارد. لازم نیست برای شروع، اسم اختلال یا روش درمانی مناسب خودتان را بدانید.
فرم ارزیابی فردی آوای درون برای شناخت اولیه موضوع مراجعه و ترجیحات مراجع طراحی شده است و گزینه «مشاوره فردی برای خودم» را نیز در مسیر ارزیابی دارد.
مرحله دوم: بررسی نیازها و ترجیحات شما
دو نفر ممکن است با موضوعی ظاهرا مشابه برای مشاوره مراجعه کنند، اما نیاز یکسانی نداشته باشند.
برای مثال، یک نفر ممکن است ترجیح دهد درمانگر در جلسات فعال تر باشد و سوال های بیشتری بپرسد. فرد دیگری شاید با درمانگری راحت تر باشد که فضای بیشتری برای صحبت کردن در اختیار او قرار می دهد.
در ارزیابی اولیه آوای درون موضوعاتی مانند دلیل مراجعه، تجربه قبلی تراپی، ترجیح درباره نوع درمان، تمرکز بیشتر بر حال یا گذشته، تمایل به درمان کوتاه مدت، سبک ارتباطی مورد ترجیح و محدودیت مالی بررسی می شوند.
این اطلاعات قرار نیست شما را داخل یک دسته ثابت قرار دهند. هدف این است که پیشنهاد اولیه درمانگر فقط بر اساس یک عنوان کلی مثل «اضطراب» یا «مشکلات عاطفی» شکل نگیرد.
مرحله سوم: پیشنهاد درمانگر متناسب
بعد از بررسی اطلاعات اولیه، می توان درمانگری را پیشنهاد کرد که میان حوزه کاری او و مسئله و ترجیحات شما تناسب بیشتری وجود داشته باشد.
کلمه مهم اینجا «تناسب» است.
قرار نیست ادعا شود یک درمانگر برای همه افراد بهترین انتخاب است. حتی دو درمانگر متخصص در یک حوزه ممکن است رویکرد، سبک ارتباطی و شیوه متفاوتی در جلسات داشته باشند.
NIMH نیز هنگام انتخاب درمانگر به تفاوت در تخصص، تجربه و رویکرد درمانگران اشاره می کند و می گوید گفت و گوی اولیه می تواند به فرد کمک کند بفهمد روند درمان چگونه خواهد بود و آیا با درمانگر احساس راحتی دارد یا نه.
مرحله چهارم: رزرو و برگزاری جلسه اول
پیشنهاد درمانگر پایان فرایند انتخاب نیست. بخش مهمی از شناخت تناسب واقعی، بعد از شروع گفت و گوی مستقیم میان شما و درمانگر شکل می گیرد.
در جلسه اول، درمانگر فرصت دارد شرایط شما را دقیق تر بشناسد و شما نیز می توانید با شیوه کار، نوع ارتباط و چارچوب درمان آشنا شوید.
ممکن است بعضی انتظاراتی که هنگام تکمیل فرم داشتید بعد از جلسه واضح تر شوند یا حتی تغییر کنند. این طبیعی است. درمان یک فرایند انسانی است و همه چیز را نمی توان پیش از اولین گفت و گو مشخص کرد.
مرحله پنجم: مشخص شدن اهداف و ادامه مسیر
با شناخت بیشتر مسئله، مراجع و درمانگر می توانند درباره هدف یا اهداف درمان گفت و گو کنند.
برای یک نفر هدف ممکن است مدیریت بهتر اضطراب باشد. برای فرد دیگری شناخت الگوهای تکراری در روابط، کنار آمدن با یک فقدان، بررسی احساسات بعد از جدایی یا شناخت بهتر خودش اهمیت بیشتری داشته باشد.
اهداف نیز لزوما از روز اول ثابت نمی مانند. ممکن است در طول جلسات و با روشن تر شدن مسئله، بعضی اهداف بازبینی شوند.
این نگاه با ماهیت مشارکتی روان درمانی همسو است. APA روان درمانی را فرایندی مشارکتی میان فرد و روانشناس توصیف می کند و پژوهش های مرور شده توسط این انجمن نیز نشان می دهند توافق و همکاری بر سر اهداف درمان بخشی مهم از رابطه درمانی است.
پس قرار نیست قبل از شروع همه چیز را بدانید.
ممکن است الان ندانید CBT برایتان مناسب است یا ACT. شاید حتی نتوانید تصمیم بگیرید چیزی که تجربه می کنید بیشتر به یک مسئله عاطفی مربوط است یا اضطراب.
برای شروع هم لازم نیست همه این پاسخ ها را داشته باشید. مسیر ارزیابی اولیه آوای درون دقیقا برای این طراحی شده که قبل از انتخاب درمانگر، کمی بیشتر درباره نیازها و ترجیحات شما بدانیم و سپس گزینه متناسب تری برای شروع پیشنهاد شود.
چطور روانشناس مناسب من انتخاب می شود؟
انتخاب روانشناس مناسب فقط به این خلاصه نمی شود که چه کسی مشهورتر است، چه کسی سال های بیشتری کار کرده یا کدام اسم بیشتر در نتایج جست و جو دیده می شود.
سوال کاربردی تر این است:
کدام درمانگر برای مسئله، شرایط و ترجیحات من تناسب بیشتری دارد؟
ممکن است یک روانشناس برای درمان یک حوزه تجربه زیادی داشته باشد، اما حوزه اصلی فعالیت او با مسئله شما ارتباط کمتری داشته باشد. ممکن است روش کار یک درمانگر برای فردی بسیار مناسب باشد و فرد دیگری با سبک متفاوتی ارتباط بهتری برقرار کند.
به همین دلیل در آوای درون انتخاب درمانگر فقط بر اساس مفهوم کلی «روانشناس خوب» انجام نمی شود. بریف فرایند انتخاب درمانگر مجموعه بر بررسی مسئله، تجربه درمانگر، رویکرد درمانی، ترجیحات مراجع، نوع ارتباط، شرایط مالی و شیوه برگزاری جلسات تاکید دارد.
نوع مسئله ای که برای آن مراجعه می کنید
اولین عامل، دلیل مراجعه است. اگر مسئله اصلی افکار وسواسی است، تجربه درمانگر در کار با وسواس اهمیت پیدا می کند. اگر فرد بعد از یک تجربه آسیب زا مراجعه کرده، آشنایی درمانگر با کار تخصصی در حوزه تروما می تواند یکی از عوامل انتخاب باشد.
البته ارزیابی اولیه همیشه قرار نیست مسئله را در یک عنوان یا تشخیص خلاصه کند. گاهی چند موضوع به هم مرتبط هستند و تصویر روشن تر در جلسات شکل می گیرد.
تجربه و حوزه تخصص درمانگر
صرف داشتن عنوان روانشناس به این معنی نیست که همه متخصصان تجربه یکسانی در تمام حوزه های سلامت روان دارند. NIMH پیشنهاد می کند هنگام انتخاب درمانگر درباره مدارک، تجربه، حوزه تخصص و تجربه کار با مسئله مورد نظر سوال شود. برای همین، معرفی روشن حوزه کاری هر درمانگر به مراجع کمک می کند انتخاب آگاهانه تری داشته باشد.
رویکرد درمانی
درمانگران ممکن است از رویکردهای متفاوتی استفاده کنند. بعضی درمان ها ساختاریافته تر هستند و بیشتر روی ارتباط میان افکار، احساسات و رفتار تمرکز دارند. بعضی دیگر ممکن است توجه بیشتری به تجربه هیجانی، روابط، الگوهای گذشته یا ارزش های فرد داشته باشند. NIMH نیز توضیح می دهد که رویکرد درمانگر به آموزش، تجربه، مسئله تحت درمان و نیاز فرد وابسته است و درمانگران ممکن است از یک رویکرد اصلی یا عناصری از چند روش استفاده کنند.
ترجیح شما هم اهمیت دارد
درمان فقط درباره این نیست که درمانگر چه روشی را مناسب می داند. تجربه شما از جلسات نیز اهمیت دارد. ممکن است با درمانگری که فعال تر سوال می پرسد احساس راحتی بیشتری داشته باشید. شاید فرد دیگری ترجیح دهد فضای بیشتری برای حرف زدن و فکر کردن داشته باشد.
ترجیحات درباره سبک ارتباط، تمرکز درمان، شکل جلسات و حتی بعضی محدودیت های عملی می توانند در انتخاب اولیه نقش داشته باشند. این موارد در فرایند ارزیابی آوای درون نیز در نظر گرفته شده اند.
رابطه درمانی را نمی شود از روی رزومه پیش بینی کرد
مدرک، تخصص و تجربه مهم هستند، اما تمام ماجرا نیستند. رابطه ای که میان مراجع و درمانگر شکل می گیرد بخش مهمی از روان درمانی است. باید بتوانید درباره موضوعات شخصی حرف بزنید، سوال بپرسید، ابهام خود را مطرح کنید و اگر درباره بخشی از فرایند احساس راحتی ندارید، امکان گفت و گو درباره آن وجود داشته باشد.
APA روان درمانی را یک فرایند مشارکتی مبتنی بر رابطه میان فرد و روانشناس توصیف می کند. NIMH نیز می گوید اعتماد و احساس راحتی با درمانگر اهمیت دارند، زیرا گفت و گوهای درمانی ماهیتی بسیار شخصی دارند.
“Psychotherapy is a collaborative treatment based on the relationship between an individual and a psychologist.”
«روان درمانی یک فرایند درمانی مشارکتی است که بر رابطه میان فرد و روانشناس شکل می گیرد.»
اگر بعد از شروع احساس کردم درمانگر برای من مناسب نیست چه؟
شروع جلسه با یک درمانگر به معنی این نیست که دیگر نمی توانید درباره تناسب رابطه درمانی فکر کنید. اگر بعد از مدتی درباره روش کار، اهداف، نوع ارتباط یا روند جلسات سوال یا نگرانی دارید، مطرح کردن آن با درمانگر می تواند قدم اول باشد. NIMH نیز پیشنهاد می کند اگر پس از مدت معقولی احساس می کنید روند درمان برایتان مفید نیست، درباره این موضوع با درمانگر صحبت کنید و در صورت نیاز گزینه های دیگر یا رویکرد متفاوت را بررسی کنید.
این موضوع لزوما به معنی «خوب نبودن» درمانگر یا «مناسب نبودن شما برای درمان» نیست. گاهی مسئله، تناسب میان نیاز فرد و شیوه درمان است.
انتخاب آگاهانه به جای پیدا کردن یک «بهترین روانشناس»
هیچ روانشناسی نمی تواند بهترین انتخاب برای همه افراد، همه مسائل و همه شرایط باشد.
به همین دلیل، هدف فرایند ارزیابی آوای درون پیدا کردن یک عنوان پررنگ مثل «بهترین روانشناس تهران» نیست. هدف این است که اطلاعات اولیه بیشتری درباره شما وجود داشته باشد تا پیشنهاد درمانگر بر اساس تناسب حوزه تخصص، نیاز و ترجیحاتتان انجام شود.
اگر می خواهید قبل از شروع با درمانگران مجموعه و حوزه کاری آنها آشنا شوید، بخش روانشناسان و درمانگران آوای درون برای همین منظور در نظر گرفته شده است.
روانشناس خوب برای مشاوره فردی چه ویژگی هایی دارد؟
وقتی کسی عبارت هایی مثل «روانشناس خوب برای مشاوره فردی» یا «مشاور خوب در غرب تهران» را جست و جو می کند، معمولا دنبال یک اسم ساده نیست. پشت این جست و جو چند نگرانی واقعی وجود دارد: آیا این درمانگر برای مسئله من تجربه کافی دارد؟ آیا می توانم با او راحت حرف بزنم؟ روش کارش چیست؟ و از کجا بفهمم انتخاب مناسبی کرده ام؟
پاسخ را نمی شود فقط از تعداد سال های سابقه، شهرت یا یک عنوان مثل «بهترین روانشناس» به دست آورد. درمانگری که برای یک نفر انتخاب مناسبی است، ممکن است برای فرد دیگری یا مسئله ای متفاوت همان میزان تناسب را نداشته باشد.
صلاحیت حرفه ای و آموزش مرتبط
اولین موضوع، صلاحیت حرفه ای درمانگر است. مراجع حق دارد بداند فردی که با او وارد فرایند روان درمانی می شود چه آموزش و صلاحیت حرفه ای دارد و در چه حوزه هایی فعالیت می کند.
NIMH نیز هنگام توضیح انتخاب درمانگر پیشنهاد می کند درباره مدارک، آموزش، مجوز حرفه ای و تجربه او سوال شود.
این موضوع به ویژه در سلامت روان اهمیت دارد، چون صرف استفاده فرد از عنوان هایی مثل «کوچ»، «مشاور» یا «درمانگر» به تنهایی اطلاعات کافی درباره آموزش و صلاحیت حرفه ای او نمی دهد.
تجربه مرتبط با مسئله شما
همه روانشناسان روی همه مسائل به یک اندازه تمرکز ندارند.
برای مثال اگر دغدغه اصلی فرد وسواس باشد، تجربه درمانگر در ارزیابی و درمان وسواس اهمیت دارد. اگر مسئله اصلی تروما، اضطراب یا مشکلات عاطفی باشد، بهتر است حوزه کاری درمانگر نیز با آن مسئله ارتباط داشته باشد.
به همین دلیل در آوای درون تلاش می شود حوزه تخصص و رویکرد درمانگران روشن باشد تا انتخاب فقط بر اساس عکس یا نام آنها انجام نشود. این موضوع در بریف همین صفحه نیز یکی از پایه های انتخاب درمانگر تعریف شده است.
رویکرد درمانی روشن
خوب است درمانگر بتواند به زبان قابل فهم توضیح دهد که با چه رویکردی کار می کند و چرا این مسیر برای مسئله شما قابل بررسی است.
این به معنی آن نیست که مراجع باید قبل از شروع درمان درباره تمام نظریه های روانشناسی اطلاعات داشته باشد. برعکس، بخشی از مسئولیت متخصص این است که درباره روش پیشنهادی، هدف آن و شکل کلی جلسات شفاف صحبت کند.
NIMH نیز توضیح می دهد که درمانگران ممکن است یک رویکرد اصلی داشته باشند یا بر اساس آموزش، مسئله و نیاز فرد از عناصر چند رویکرد استفاده کنند.
رعایت مرزهای حرفه ای و حریم مراجع
رابطه درمانی صمیمانه به معنای رابطه دوستانه یا بدون مرز نیست.
درمانگر باید مرزهای حرفه ای را حفظ کند، درباره چارچوب جلسات شفاف باشد و به استقلال مراجع احترام بگذارد. همان طور که در بخش محرمانگی گفتیم، حفظ اطلاعات شخصی نیز بخشی اساسی از چارچوب حرفه ای روان درمانی است.
توانایی ایجاد فضایی برای گفت و گوی بدون قضاوت
شفافیت درباره روند درمان
درمانگر مناسب باید بتواند درباره مسیر کلی کار توضیح بدهد. مثلا اینکه چه رویکردی پیشنهاد می کند، جلسات قرار است روی چه موضوعاتی تمرکز داشته باشند و چگونه می توان درباره روند درمان گفت و گو کرد.
البته روان درمانی یک فرمول از پیش تعیین شده نیست و نمی توان نتیجه یا تعداد جلسات را برای همه از ابتدا پیش بینی کرد. شفافیت با وعده نتیجه فرق دارد.
احترام به انتخاب و استقلال مراجع
در رابطه درمانی قرار نیست درمانگر کنترل زندگی مراجع را به دست بگیرد.
تصمیم های زندگی همچنان متعلق به خود فرد هستند. درمانگر می تواند به روشن تر شدن مسئله، دیدن الگوها، بررسی گزینه ها و شناخت پیامدها کمک کند، اما قرار نیست به جای مراجع زندگی کند یا او را به تصمیم خاصی مجبور کند.
رویکردهای مشاوره فردی
شاید هنگام جست و جوی مشاوره فردی با اسم هایی مثل CBT، ACT، روان درمانی تحلیلی، ISTDP یا درمان تلفیقی روبرو شده باشید و این سوال پیش آمده باشد که بالاخره کدام روش بهتر است.
پاسخ کوتاه این است که یک رویکرد واحد برای همه افراد و همه مسائل بهترین انتخاب نیست.
نوع مسئله، اهداف درمان، شرایط فرد، ترجیحات مراجع، آموزش و تجربه درمانگر و شواهد موجود برای مسئله مورد نظر همگی می توانند در انتخاب روش درمان نقش داشته باشند. NIMH نیز تاکید می کند که نوع روان درمانی باید با نیاز فرد و شرایط او تناسب داشته باشد و درمانگران ممکن است از یک رویکرد یا ترکیبی از چند رویکرد استفاده کنند.
درمان شناختی رفتاری CBT
درمان شناختی رفتاری (CBT) یکی از رویکردهای شناخته شده روان درمانی است که به ارتباط میان افکار، احساسات و رفتارها توجه دارد.
در این رویکرد، فرد می تواند یاد بگیرد بعضی الگوهای فکری خودکار یا رفتارهایی را که به ادامه مشکل کمک می کنند دقیق تر شناسایی و بررسی کند و شیوه های متفاوتی برای پاسخ دادن به موقعیت ها تمرین کند. شکل دقیق CBT بر اساس مسئله ای که برای آن استفاده می شود متفاوت است.
CBT می تواند برای بعضی مشکلات از جمله برخی اختلالات اضطرابی، افسردگی و وسواس در قالب پروتکل های متناسب مورد استفاده قرار گیرد، اما انتخاب آن باید بر اساس ارزیابی فرد و مسئله انجام شود.
درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT
درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یا ACT به جای اینکه هدف را صرفا حذف افکار یا احساسات ناخوشایند قرار دهد، به شیوه ارتباط فرد با تجربه های درونی، پذیرش بدون قضاوت و حرکت در جهت ارزش های شخصی توجه می کند.
در این رویکرد، فرد می تواند یاد بگیرد بدون اینکه برای کنترل تمام افکار و هیجان های دشوار وارد یک مبارزه همیشگی شود، انتخاب هایی انجام دهد که با چیزهای مهم زندگی اش هماهنگی بیشتری دارند.
روان درمانی تحلیلی و روانکاوی
روان درمانی تحلیلی بیشتر به شناخت الگوهایی توجه می کند که ممکن است در احساسات، روابط و شیوه مواجهه فرد با خودش و دیگران بارها تکرار شوند.
در این رویکرد، تجربه های گذشته می توانند بررسی شوند، اما هدف صرفا برگشتن به کودکی یا پیدا کردن یک علت ساده برای همه مشکلات نیست. آنچه اهمیت دارد، فهم ارتباط میان تجربه های گذشته، الگوهای هیجانی و رابطه ای و اتفاق هایی است که امروز در زندگی فرد رخ می دهند.
APA در معرفی رویکردهای روان درمانی توضیح می دهد که درمان های روان پویشی و روانکاوانه به معناها و انگیزه های کمتر آگاهانه و همچنین تجربه فرد در روابط توجه می کنند.
درمان تلفیقی
گاهی نیازهای یک فرد را نمی توان به خوبی در یک قالب ثابت خلاصه کرد.
در درمان تلفیقی، درمانگر بر اساس آموزش و صلاحیت خود می تواند از مفاهیم یا تکنیک های بیش از یک رویکرد استفاده کند تا برنامه درمان با مسئله و نیازهای مراجع تناسب بیشتری داشته باشد.
این به معنی کنار هم گذاشتن تصادفی چند تکنیک نیست. انتخاب روش ها باید دلیل بالینی روشن داشته باشد و در محدوده آموزش و صلاحیت درمانگر انجام شود.
NIMH نیز تصریح می کند که بعضی درمانگران از یک رویکرد اصلی استفاده می کنند و برخی، بر اساس آموزش، مسئله و نیاز فرد، عناصر رویکردهای مختلف را با یکدیگر ترکیب می کنند.
روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت ISTDP
ISTDP یکی از شکل های روان درمانی پویشی کوتاه مدت است که توجه زیادی به تجربه هیجان ها، دفاع های روانشناختی و الگوهایی دارد که ممکن است مانع مواجهه فرد با بعضی احساسات شوند.
نام «کوتاه مدت» در این رویکرد نباید به معنی وعده درمان سریع یا تعداد جلسات ثابت برداشت شود. طول و تناسب درمان همچنان به شرایط فرد و ارزیابی تخصصی وابسته است.
برای ISTDP نیز پژوهش های بالینی و مرورهای نظام مند منتشر شده اند. یک مرور نظام مند و فراتحلیل در PubMed مطالعات این رویکرد را در گروه هایی از مشکلات خلقی، اضطرابی، شخصیتی و جسمانی بررسی کرده است، هرچند کیفیت و حجم شواهد بسته به مسئله یکسان نیست.
درمان متمرکز بر هیجان EFT
درمان متمرکز بر هیجان یا EFT به تجربه، شناخت و پردازش هیجان ها توجه ویژه ای دارد. در فضای فردی، هدف می تواند این باشد که فرد شیوه مواجهه با هیجان های دشوار را بهتر بشناسد و بتواند تجربه هیجانی خود را به شکل سازگارانه تری پردازش کند.
APA در منابع آموزشی مربوط به Emotion Focused Therapy، پردازش هیجانی را یکی از محورهای این رویکرد معرفی می کند. پژوهش هایی درباره شکل فردی EFT نیز منتشر شده است، اما شواهد و کاربرد آن باید متناسب با مسئله مورد نظر بررسی شوند.
آیا یکی از این رویکردها از بقیه بهتر است؟
نه به شکل کلی. ممکن است برای یک مشکل مشخص، بعضی رویکردها پشتوانه پژوهشی بیشتری داشته باشند. در شرایط دیگر، انتخاب درمان به ویژگی های فرد، اهداف، ترجیحات و ارزیابی بالینی وابسته است. حتی در یک عنوان درمانی مشترک نیز شیوه اجرای درمان می تواند بر اساس مسئله فرد متفاوت باشد. NIMH تاکید می کند که برنامه درمان مناسب باید بر اساس نیازهای فرد و شرایط او انتخاب شود.
بنابراین لازم نیست فقط به خاطر شنیدن اینکه یک روش «خیلی خوب است»، از قبل تصمیم بگیرید همان روش را انتخاب کنید.
آیا باید خودم قبل از مراجعه رویکرد درمانی را انتخاب کنم؟
اگر برای اولین بار دنبال مشاوره فردی هستید، احتمالا با اسم های زیادی روبرو شده اید؛ CBT، ACT، روان درمانی تحلیلی، ISTDP، درمان تلفیقی و چندین عنوان دیگر. طبیعی است که بعد از مدتی این سوال پیش بیاید که «من از کجا باید بدانم کدام یکی برای من مناسب است؟»
واقعیت این است که برای شروع مشاوره لازم نیست درباره تمام رویکردهای روان درمانی مطالعه کرده باشید یا خودتان پیش از ارزیابی تصمیم بگیرید دقیقا با چه روشی درمان شوید.
انتخاب رویکرد می تواند بخشی از فرایندی باشد که بعد از شناخت بهتر مسئله، اهداف شما و گفت و گو با متخصص شکل می گیرد. NIMH نیز توضیح می دهد که انتخاب درمان باید بر اساس نیازهای فرد، ترجیحات او و شرایط مربوط به سلامت او و در مشورت با متخصص انجام شود.
اگر یک رویکرد مشخص را ترجیح بدهم چه؟
اگر قبلا تجربه روان درمانی داشته اید یا درباره یک روش مطالعه کرده اید و ترجیح مشخصی دارید، می توانید این موضوع را مطرح کنید. مثلا ممکن است قبلا CBT را تجربه کرده باشید و احساس کنید با ساختار آن راحت بوده اید. یا شاید درباره درمان تحلیلی مطالعه کرده اید و می خواهید بدانید آیا این رویکرد برای مسئله شما مناسب است.
این ترجیح ارزش شنیده شدن دارد، اما لازم نیست به یک تصمیم غیرقابل تغییر تبدیل شود. درمانگر می تواند با شما بررسی کند که چرا این روش را ترجیح می دهید، چه انتظاری از آن دارید و آیا با توجه به مسئله فعلی، استفاده از همان رویکرد یا مسیر دیگری منطقی تر است.
مشاوره فردی یا گروه درمانی؟
مشاوره فردی و گروه درمانی هر دو شکل هایی از روان درمانی هستند، اما تجربه حضور در آنها یکسان نیست. در مشاوره فردی، جلسه حول یک مراجع شکل می گیرد و زمان درمان روی تجربه ها، نیازها و اهداف همان فرد متمرکز است.
در گروه درمانی، چند مراجع همراه با یک یا چند درمانگر در یک فضای درمانی مشخص شرکت می کنند. بخشی از فرایند درمان در اینجا نه فقط از گفت و گو با درمانگر، بلکه از تعامل با سایر اعضای گروه، شنیدن تجربه های دیگران و دریافت بازخورد شکل می گیرد.
مشاوره فردی چه ویژگی هایی دارد؟
در جلسات فردی تمرکز اصلی روی تجربه یک نفر است.
این قالب می تواند فضای خصوصی تری برای بررسی موضوعات شخصی فراهم کند و درمانگر می تواند روند جلسات را با توجه به مسئله، اهداف و شرایط همان مراجع تنظیم کند.
برای بعضی افراد، به خصوص زمانی که صحبت درباره یک تجربه بسیار خصوصی دشوار است یا مسئله نیاز به بررسی فردی عمیق تری دارد، این فضا می تواند انتخاب مناسب تری برای شروع باشد.
با این حال، این موضوع به معنی بهتر بودن درمان فردی برای همه افراد نیست.
گروه درمانی چه ویژگی هایی دارد؟
یکی از تفاوت های اصلی گروه درمانی این است که سایر اعضای گروه هم بخشی از تجربه درمان هستند.
فرد ممکن است متوجه شود بعضی تجربه هایی که تصور می کرده فقط برای او اتفاق می افتند، در زندگی افراد دیگری نیز وجود دارند. اعضا می توانند شیوه ارتباط خود را در محیط گروه بهتر ببینند، از دیگران بازخورد بگیرند و تجربه های متفاوتی از مواجهه با یک مسئله را بشنوند.
APA توضیح می دهد که گروه ها می توانند برای موضوعات مشخصی مانند افسردگی، اضطراب اجتماعی یا فقدان تشکیل شوند و برخی گروه ها نیز بیشتر بر مهارت های اجتماعی، خشم، تنهایی یا عزت نفس تمرکز دارند.
مشاوره فردی یا زوج درمانی؟
وقتی دلیل مراجعه به یک رابطه عاطفی مربوط می شود، انتخاب بین مشاوره فردی و زوج درمانی همیشه از همان ابتدا واضح نیست. ممکن است از رفتار شریک عاطفی تان ناراحت باشید، بعد از یک تعارض احساس سردرگمی کنید یا متوجه شده باشید مسئله ای بارها در رابطه تکرار می شود. در چنین شرایطی اولین سوال این است که تمرکز اصلی درمان قرار است روی تجربه و نیازهای شما باشد یا روی الگوی ارتباط و تعامل میان دو نفر.
همین تفاوت می تواند در انتخاب قالب درمان نقش داشته باشد. طبق تعریف APA، زوج درمانی روی مشکلاتی درون افراد یا میان آنها تمرکز دارد که بر رابطه اثر می گذارند و هر دو شریک در فرایند درمان حضور دارند.
چه زمانی مشاوره فردی می تواند قابل بررسی باشد؟
در مشاوره فردی، تمرکز جلسه روی تجربه شماست. برای مثال ممکن است بخواهید بررسی کنید چرا در روابطتان یک الگوی خاص تکرار می شود، چرا جدا شدن از یک رابطه برایتان دشوار شده، چگونه با احساس طرد شدن روبرو می شوید یا چرا بیان نیازها و حفظ مرزهای شخصی برایتان سخت است.
حتی اگر مسئله از یک رابطه شروع شده باشد، ممکن است هدف شما شناخت تجربه شخصی خودتان باشد. در این حالت، حضور شریک عاطفی لزوما لازم نیست.
جلسات می توانند فضایی باشند برای اینکه بدون قرار گرفتن در موقعیت دفاع از رابطه یا پاسخ دادن به طرف مقابل، درباره احساسات، انتخاب ها و نیازهای خودتان صحبت کنید.
چه زمانی زوج درمانی می تواند قابل بررسی باشد؟
اگر مسئله اصلی میان دو نفر شکل گرفته و هدف، بررسی خود رابطه و نحوه تعامل دو شریک باشد، زوج درمانی می تواند قالب مناسب تری برای بررسی باشد.
موضوعاتی مثل اختلاف های تکرارشونده، دشواری در ارتباط، فاصله عاطفی، بی اعتمادی یا تصمیم هایی که بر هر دو نفر اثر می گذارند ممکن است در فضای زوج درمانی بررسی شوند.
در این جلسات، درمانگر قرار نیست داور رابطه باشد یا مشخص کند کدام نفر «مقصر» است. تمرکز بیشتر بر فهم الگوهای تعامل، نیازهای دو نفر و اتفاقی است که در رابطه میان آنها شکل می گیرد.
APA در حوزه روانشناسی زوج و خانواده نیز تاکید می کند که این تخصص به افکار، هیجان ها و رفتار افراد و زوج ها در بستر روابط توجه دارد.
اگر شریک عاطفی من حاضر به آمدن به جلسه نباشد چه؟
این موضوع به معنی آن نیست که شما هیچ گزینه ای ندارید. اگر موضوع رابطه روی حال روانی، تصمیم ها یا زندگی روزمره شما اثر گذاشته است، می توانید به صورت فردی درباره تجربه خودتان صحبت کنید.
مشاوره فردی نمی تواند جای حضور فرد دیگری را بگیرد و درمانگر هم نمی تواند بدون حضور او درباره تمام ابعاد رابطه نتیجه گیری کند. اما شما همچنان می توانید واکنش ها، نیازها، مرزها و انتخاب های خودتان را بررسی کنید. ممکن است بعدا مشخص شود که حضور هر دو نفر می تواند برای مسئله مورد نظر مفید باشد. این تصمیم بهتر است بر اساس شرایط واقعی رابطه و ارزیابی متخصص گرفته شود.
روانشناس یا روانپزشک؛ برای شروع به کدام مراجعه کنیم؟
«من باید پیش روانشناس بروم یا روانپزشک؟»
این سوال کاملا طبیعی است، چون هر دو متخصص در حوزه سلامت روان فعالیت می کنند، اما مسیر آموزشی و نقش حرفه ای آنها یکسان نیست.
به زبان ساده، روانشناس یا روان درمانگر در چارچوب صلاحیت حرفه ای خود بیشتر بر ارزیابی روانشناختی، شناخت افکار، احساسات و رفتارها و استفاده از مداخلات روان درمانی تمرکز دارد.
روانپزشک پزشک متخصص سلامت روان است. یعنی آموزش پزشکی دیده و علاوه بر ارزیابی مشکلات روانپزشکی، می تواند در صورت نیاز درمان دارویی را نیز بررسی کند. APA و NHS هر دو بر پزشکی بودن تخصص روانپزشکی و تفاوت مسیر آموزشی روانپزشک و روانشناس تاکید دارند.
روانشناس چه کاری انجام می دهد؟
در مشاوره و روان درمانی، روانشناس می تواند به شناخت دقیق تر مسئله، افکار، هیجان ها، رفتارها و الگوهای رابطه ای کمک کند.
بسته به آموزش و حوزه تخصص، روانشناسان ممکن است از روش های مختلف روان درمانی استفاده کنند و ارزیابی های روانشناختی نیز در محدوده صلاحیت حرفه ای آنها قرار گیرد. APA روانشناسانی را که در حوزه روان درمانی فعالیت می کنند متخصصانی آموزش دیده در رفتار انسان، ارزیابی سلامت روان، تشخیص، درمان و تغییر رفتار معرفی می کند.
روانپزشک چه کاری انجام می دهد؟
روانپزشک ابتدا پزشک است و سپس در حوزه روانپزشکی تخصص می گیرد.
این زمینه پزشکی به روانپزشک امکان می دهد علاوه بر ارزیابی وضعیت روانی، عوامل جسمی و پزشکی مرتبط را نیز در نظر بگیرد و در صورت نیاز درباره درمان دارویی تصمیم گیری کند. NHS روانپزشک را یک متخصص دارای صلاحیت پزشکی معرفی می کند که آموزش استفاده از درمان های روانشناختی و داروها را نیز دریافت می کند.
آیا مراجعه به روانپزشک یعنی حتما باید دارو مصرف کنم؟
نه. مراجعه به روانپزشک به خودی خود به معنی شروع قطعی دارو نیست. روانپزشک شرایط را ارزیابی می کند و درباره گزینه های درمانی متناسب با وضعیت فرد تصمیم می گیرد. درمان روانپزشکی ممکن است شامل دارو باشد، اما نوع درمان به مسئله، شدت علائم، شرایط پزشکی و ارزیابی متخصص بستگی دارد. همان طور که مراجعه به روانشناس نیز به این معنی نیست که هر فرد دقیقا یک مسیر درمانی مشابه دریافت خواهد کرد.
آیا روانپزشک روان درمانی هم انجام می دهد؟
از نظر حرفه ای، بعضی روانپزشکان آموزش و خدمات روان درمانی نیز ارائه می کنند. NIMH روانپزشکان را در کنار روانشناسان، مشاوران و برخی متخصصان دیگر جزو گروه هایی معرفی می کند که می توانند روان درمانی ارائه دهند.
با این حال، شکل واقعی خدمات هر متخصص به آموزش، حوزه فعالیت و شیوه کاری او بستگی دارد. بنابراین بهتر است درباره خدمات هر درمانگر یا روانپزشک مشخص، اطلاعات همان متخصص بررسی شود.
گاهی روان درمانی محور اصلی درمان است. گاهی ارزیابی روانپزشکی نیز اهمیت پیدا می کند. در بعضی شرایط هر دو متخصص می توانند در یک برنامه مراقبتی نقش داشته باشند.
مشاوره فردی چند جلسه طول می کشد؟
روان درمانی شبیه یک دوره از پیش تعیین شده نیست که بتوان برای هر فرد، فارغ از دلیل مراجعه و شرایط او، تعداد مشخصی جلسه تعیین کرد. مدت درمان می تواند به موضوعی که برای آن مراجعه کرده اید، اهداف شما، پیچیدگی شرایط، رویکرد درمانی و روندی که در طول جلسات شکل می گیرد بستگی داشته باشد.
چرا نمی توان از همان ابتدا یک عدد ثابت گفت؟
فرض کنید دو نفر هر دو با اضطراب به مشاوره مراجعه کرده اند. برای نفر اول، اضطراب ممکن است به یک موقعیت مشخص و نسبتا جدید مربوط باشد. برای نفر دوم، نگرانی ها شاید سال ها ادامه داشته باشند و با مشکلات خواب، روابط، تجربه های گذشته یا مسائل دیگری در هم تنیده شده باشند. عنوان کلی مسئله یکی است، اما مسیر درمان لزوما یکسان نخواهد بود.
NIMH نیز توضیح می دهد که انتخاب برنامه درمانی باید بر اساس نیاز فرد و شرایط او انجام شود و نوع روان درمانی نیز می تواند با توجه به مسئله و نیازهای مراجع متفاوت باشد.
چه عواملی می توانند روی طول درمان تاثیر بگذارند؟
نوع مسئله
کار روی یک تصمیم مشخص زندگی ممکن است مسیر متفاوتی از درمان یک مشکل روانشناختی مداوم داشته باشد.
هدف شما از درمان
گاهی هدف مشخص و محدود است. گاهی فرد می خواهد علاوه بر کاهش یک مشکل فعلی، الگوهای عمیق تر و تکرارشونده زندگی خود را نیز بررسی کند.
شدت و پیچیدگی شرایط
وقتی چند موضوع همزمان وجود دارند یا مسئله مدت زیادی ادامه داشته است، ممکن است فرایند درمان شکل متفاوتی پیدا کند.
رویکرد درمانی
همه روش های روان درمانی ساختار زمانی یکسانی ندارند. بعضی درمان ها برای مسئله مشخصی ساختاریافته تر هستند و بعضی رویکردها ممکن است مسیر بازتر یا طولانی تری داشته باشند.
روند درمان
مدت درمان فقط بر اساس برنامه اولیه مشخص نمی شود. درمانگر و مراجع می توانند در طول مسیر بررسی کنند چه تغییراتی اتفاق افتاده، چه موضوعاتی همچنان نیاز به کار دارند و آیا اهداف اولیه باید بازبینی شوند.
شرایط و ترجیحات مراجع
امکانات زمانی، شرایط زندگی، توان مالی، انتظارات و ترجیحات فرد نیز می توانند در برنامه ریزی درمان نقش داشته باشند. NIMH پیشنهاد می کند مراجع از درمانگر درباره بازه زمانی پیشنهادی، تعداد احتمالی جلسات و نحوه ارزیابی پیشرفت سوال کند.
آیا درمانگر در جلسه اول می تواند بگوید چند جلسه لازم است؟
گاهی درمانگر بعد از ارزیابی اولیه می تواند یک تصویر کلی از مسیر احتمالی درمان ارائه کند، به خصوص اگر درمان مشخص و ساختاریافته ای برای یک مسئله مشخص در نظر گرفته شده باشد.
اما ارائه یک عدد قطعی برای همه افراد واقع بینانه نیست. ممکن است در طول جلسات اطلاعات تازه ای روشن شود، اهداف تغییر کنند یا مراجع و درمانگر به این نتیجه برسند که ادامه مسیر، تغییر تمرکز یا حتی رویکرد دیگری مناسب تر است.
هر جلسه مشاوره فردی چقدر طول می کشد؟
جلسات مشاوره فردی آوای درون معمولا ۴۵ دقیقه تا یک ساعت طول می کشند.
این زمان برای گفت و گوی درمانی در چارچوب مشخص جلسه در نظر گرفته می شود. اگر مدت جلسه برای بعضی درمانگران، رویکردها یا خدمات متفاوت باشد، بهتر است این تفاوت پیش از رزرو برای مراجع مشخص شود تا بداند برای چه نوع جلسه ای وقت گرفته است.
در جلسه اول ممکن است بخشی از زمان به شناخت دلیل مراجعه، شرایط فعلی، سابقه مرتبط، انتظارات مراجع و توضیح چارچوب درمان اختصاص پیدا کند. در جلسات بعدی نیز محتوای جلسه بر اساس اهداف و مسیری که میان مراجع و درمانگر شکل گرفته پیش می رود.
آیا اگر حرفم تمام نشد، جلسه باید ادامه پیدا کند؟
یکی از کارکردهای چارچوب زمانی جلسات این است که رابطه درمانی ساختار مشخصی داشته باشد.
ممکن است بعضی موضوعات در یک جلسه باز شوند اما بررسی آنها در همان جلسه به پایان نرسد. در چنین شرایطی معمولا می توان موضوع را در ادامه مسیر درمان پیگیری کرد. قرار نیست هر مسئله ای که در یک جلسه مطرح می شود حتما همان روز به نتیجه نهایی برسد. بهتر است اگر درباره زمان جلسات، نحوه پایان جلسه یا برنامه زمانی درمان سوالی دارید، همان ابتدا از درمانگر یا مجموعه بپرسید.
جلسات مشاوره فردی چند وقت یک بار برگزار می شوند؟
برای این سوال هم نمی توان بدون شناخت شرایط فرد و روش درمان، یک پاسخ ثابت برای همه ارائه کرد. فاصله میان جلسات می تواند به مسئله ای که برای آن مراجعه کرده اید، رویکرد درمانی، مرحله درمان، شرایط مراجع و نظر درمانگر بستگی داشته باشد. حتی ممکن است برنامه جلسات یک فرد در طول درمان تغییر کند.
به همین دلیل، نباید صرفا بر اساس چیزی که برای دوستتان اتفاق افتاده یا برنامه ای که در یک مرکز دیگر دیده اید، انتظار داشته باشید جلسات شما هم دقیقا با همان فاصله برگزار شوند.
آیا جلسات مشاوره حتما باید هفتگی باشند؟
نه، نمی توان چنین قاعده ای را برای همه انواع روان درمانی و همه مراجعان مطرح کرد. بعضی پروتکل های درمانی برنامه زمانی مشخص تری دارند و در برخی فرایندها، فاصله جلسات بر اساس ارزیابی درمانگر و شرایط فرد تنظیم می شود. NIMH نیز در معرفی روان درمانی نشان می دهد که روش ها و برنامه های درمانی بر اساس نوع مسئله و نیاز فرد متفاوت هستند و حتی برای بعضی پروتکل های مشخص، تعداد و فاصله جلسات تعریف ویژه خود آن درمان را دارد.
پس عبارت هایی مثل «همه باید هفته ای یک بار به روانشناس مراجعه کنند» بیش از حد کلی هستند.
چه چیزهایی در تعیین فاصله جلسات اهمیت دارند؟
نوع مسئله و هدف درمان
فردی که برای یک موضوع مشخص و متمرکز مراجعه می کند ممکن است برنامه متفاوتی از فردی داشته باشد که روی چند مسئله همزمان کار می کند.
رویکرد درمانی
برخی روش های درمانی ساختار و برنامه زمانی مشخص تری دارند. در بعضی رویکردها نیز زمان بندی بر اساس ارزیابی درمانگر و روند جلسات تنظیم می شود.
مرحله ای که درمان در آن قرار دارد
گاهی برنامه جلسات در شروع یک شکل دارد و با پیش رفتن درمان یا تغییر اهداف، درباره ادامه آن دوباره تصمیم گیری می شود.
شرایط مراجع
برنامه کاری، امکان حضور، شرایط مالی و سایر محدودیت های واقعی زندگی نیز بخشی از گفت و گو درباره برنامه جلسات هستند.
البته تصمیم درباره فاصله جلسات بهتر است صرفا بر اساس راحتی زمانی گرفته نشود. درمانگر می تواند توضیح دهد چرا یک برنامه زمانی مشخص را برای روند درمان پیشنهاد می کند و شما نیز می توانید درباره امکان اجرای آن صحبت کنید.
برنامه جلسات آوای درون چگونه است؟
فاصله جلسات مشاوره فردی در آوای درون با توجه به شرایط هر مراجع مشخص می شود. درمانگر در شروع فرایند درباره برنامه پیشنهادی جلسات با شما صحبت می کند و در صورت نیاز، این برنامه در طول درمان بازبینی می شود.
هزینه مشاوره فردی در تهران و غرب تهران
هزینه یکی از اطلاعات مهمی است که بهتر است قبل از شروع مشاوره برای مراجع روشن باشد. صحبت درباره هزینه بخشی طبیعی از تصمیم گیری برای شروع درمان است. وقتی قرار است جلسات برای مدتی ادامه پیدا کنند، فرد حق دارد بداند هزینه هر جلسه چگونه تعیین می شود و آیا ممکن است مبلغ جلسات با توجه به درمانگر یا نوع خدمت تفاوت داشته باشد.
NIMH نیز توصیه می کند پیش از شروع کار با درمانگر درباره هزینه درمان سوال شود.
هزینه جلسه مشاوره فردی در آوای درون با توجه به عوامل مختلف تعیین می شود. مبلغ جلسه پیش از رزرو برای مراجع مشخص خواهد بود تا بتواند با اطلاع از هزینه، برای شروع جلسات تصمیم بگیرد.
آیا قیمت بالاتر به معنی درمانگر بهتر است؟
برای انتخاب روانشناس، عواملی مثل صلاحیت حرفه ای، تجربه مرتبط با مسئله، رویکرد درمانی، رعایت چارچوب های حرفه ای و تناسب رابطه درمانی اهمیت دارند. NIMH نیز توصیه می کند علاوه بر هزینه، درباره سابقه، تخصص، رویکرد درمانی و اهداف درمان سوال شود. بنابراین هزینه یکی از عوامل تصمیم گیری است، نه معیار رتبه بندی درمانگران.
آیا مشاوره فردی آنلاین هم ارائه می شود؟
بله. مجموعه آوای درون در کنار جلسات حضوری در شهرک غرب، خدمات مشاوره آنلاین نیز ارائه می دهد. در پروفایل برخی درمانگران مجموعه نیز نوع مشاوره به صورت «حضوری، آنلاین» ثبت شده است. مشاوره آنلاین می تواند برای فردی قابل بررسی باشد که به دلیل فاصله، برنامه کاری، رفت و آمد یا شرایط شخصی، حضور منظم در کلینیک برایش دشوارتر است. اما آنلاین بودن یک جلسه به این معنی نیست که برای همه افراد و همه شرایط، انتخاب بهتری از جلسه حضوری است. گاهی چیزی به ظاهر ساده مثل داشتن یک فضای خصوصی برای صحبت کردن یا اینترنت پایدار می تواند روی تجربه جلسه اثر بگذارد. NIMH نیز در راهنمای خدمات سلامت روان مجازی به همین نکته اشاره می کند. این موسسه، درمان فردی را از خدماتی می داند که می تواند به شکل مجازی ارائه شود و در کنار مزایایی مثل حذف رفت و آمد، به محدودیت هایی مثل اختلال اینترنت و نگرانی های مربوط به حریم خصوصی نیز اشاره می کند.
جلسه آنلاین برای چه کسی می تواند گزینه قابل بررسی باشد؟
برای مثال ممکن است مشاوره آنلاین برای شما کاربردی باشد اگر رفت و آمد به شهرک غرب دشوار است، بخشی از زمان خود را خارج از تهران می گذرانید، برنامه کاری فشرده ای دارید یا ترجیح می دهید جلسه را از محیطی خصوصی و آشنا برگزار کنید. اما بهتر است فقط راحتی رفت و آمد معیار انتخاب نباشد. نوع مسئله، شرایط شما، نظر درمانگر، امکان ایجاد فضای خصوصی و کیفیت ارتباط آنلاین نیز اهمیت دارند. برای بعضی افراد ارتباط حضوری راحت تر شکل می گیرد و برای بعضی دیگر امکان شرکت آنلاین باعث می شود استمرار جلسات عملی تر باشد.
مشاوره آنلاین در آوای درون چگونه انتخاب می شود؟
اگر ترجیح شما جلسه آنلاین است، بهتر است این موضوع هنگام ارزیابی و انتخاب درمانگر مشخص باشد تا درمانگری پیشنهاد شود که این شیوه برگزاری را ارائه می دهد. از آنجا که پروفایل درمانگران سایت، نوع مشاوره هر متخصص را مشخص می کند، بهتر است پیش از رزرو نیز حضوری یا آنلاین بودن همان درمانگر بررسی شود.
مهم ترین موضوع این است که بتوانید در زمان جلسه در فضایی حضور داشته باشید که تا حد امکان خصوصی و بدون مزاحمت باشد. اتصال اینترنت مناسب و وسیله ای که ارتباط پایدار را ممکن کند نیز اهمیت دارد. NIMH مشخصا به نیاز جلسه آنلاین به اینترنت و دستگاه مناسب اشاره می کند و یادآور می شود که مشکلات فنی یا شنیده شدن گفت و گو توسط افراد اطراف می تواند از محدودیت های این شکل از درمان باشد. اگر درباره محرمانگی یا نحوه برگزاری جلسه آنلاین سوالی دارید، بهتر است پیش از شروع درباره بستر ارتباطی و چارچوب جلسه از مجموعه یا درمانگر سوال کنید.
مشاوره فردی در تهران
اگر برای مشاوره فردی در تهران به دنبال مرکزی هستید که قبل از انتخاب درمانگر، دلیل مراجعه و ترجیحات شما را نیز در نظر بگیرد، آوای درون خدمات مشاوره و روان درمانی فردی را در تهران ارائه می دهد. مرکز حضوری مجموعه در شهرک غرب و بلوار دادمان قرار دارد و در کنار مراجعه حضوری، امکان دریافت مشاوره آنلاین نیز در مجموعه وجود دارد.
مشاوره فردی در غرب تهران و شهرک غرب
برای کسی که جلسات حضوری را انتخاب می کند، موقعیت مرکز فقط یک موضوع جغرافیایی نیست. اگر قرار باشد جلسات در یک بازه زمانی ادامه پیدا کنند، رفت و آمد قابل مدیریت و دسترسی روشن به محل کلینیک می تواند بخشی از تجربه درمان باشد.
کلینیک روانشناسی آوای درون در شهرک غرب تهران، بلوار دادمان، روبروی بلوار درختی، پلاک ۹۴ قرار دارد. ساعت کاری کلینیک شنبه تا پنجشنبه از ساعت ۹ صبح تا ۹ شب است.
موقعیت شهرک غرب امکان مراجعه حضوری برای بسیاری از افرادی را که در غرب تهران زندگی یا کار می کنند فراهم می کند.
دسترسی به کلینیک آوای درون
ایستگاه مترو دادمان به عنوان نزدیک ترین ایستگاه مترو به کلینیک می باشد. همچنین دسترسی از مسیرهای اصلی غرب تهران مانند بزرگراه همت، یادگار امام و شیخ فضل الله نیز وجود دارد.
درمانگران مشاوره فردی آوای درون
چرا مسیر مشاوره فردی در آوای درون با انتخاب تصادفی درمانگر شروع نمی شود؟
وقتی تصمیم می گیرید با روانشناس صحبت کنید، ممکن است خیلی زود با یک فهرست بلند از نام ها روبرو شوید. یکی با CBT کار می کند. دیگری روان درمانی تحلیلی انجام می دهد. یک نفر بیشتر با اضطراب کار کرده و فرد دیگری حوزه اصلی فعالیتش مشکلات عاطفی است.
من از بین همه این گزینه ها باید کدام درمانگر را انتخاب کنم؟
گاهی افراد برای پاسخ به این سوال سراغ عکس، تعداد سال های سابقه، عنوان مدرک یا توصیه یک دوست می روند. این اطلاعات می توانند مفید باشند، اما به تنهایی نمی گویند کدام درمانگر با مسئله و ترجیحات شما تناسب بیشتری دارد. به همین دلیل، مسیر مشاوره فردی در آوای درون قرار نیست با انتخاب تصادفی یک اسم شروع شود.
اول کمی بیشتر درباره شما می دانیم
پیش از پیشنهاد درمانگر، فرم ارزیابی فردی آوای درون درباره موضوعاتی مثل دلیل مراجعه، تجربه قبلی روان درمانی، ترجیح درباره شیوه درمان، تمرکز بیشتر بر حال یا گذشته، تمایل به درمان کوتاه مدت، سبک مورد انتظار از درمانگر و شرایط مالی سوال می کند.
این اطلاعات قرار نیست جای ارزیابی تخصصی درمانگر را بگیرند.
هدف ساده تر است: وقتی قرار است یک متخصص برای شروع پیشنهاد شود، فقط ندانیم «شما مشاوره فردی می خواهید». کمی بیشتر بدانیم چه چیزی شما را به اینجا رسانده و از درمان چه انتظاری دارید.
چرا فقط نوع مشکل کافی نیست؟
فرض کنید دو نفر هر دو با اضطراب مراجعه کرده اند. نفر اول ممکن است درمانی ساختاریافته تر بخواهد و از تمرین میان جلسات استقبال کند. نفر دوم شاید بخواهد بیشتر درباره الگوهای قدیمی و تجربه هایی صحبت کند که احساس می کند با اضطراب فعلی او ارتباط دارند. حتی اگر عنوان مشکل هر دو نفر یکی باشد، ترجیح و نیاز آنها لزوما یکسان نیست.
به همین دلیل انتخاب درمانگر فقط با برچسب هایی مثل «درمانگر اضطراب» یا «روانشناس افسردگی» کامل نمی شود.
درمانگر مناسب لزوما مشهورترین درمانگر نیست
ممکن است درمانگری رزومه قوی و تجربه حرفه ای زیادی داشته باشد، اما حوزه تخصص یا سبک کاری او برای مسئله خاص شما انتخاب اول نباشد. در مقابل، درمانگری دیگر ممکن است تجربه مرتبط تر یا رویکردی داشته باشد که با هدف شما تناسب بیشتری پیدا کند.
صفحه رسمی درمانگران آوای درون نیز متخصصان متعددی با مدارک و حوزه های کاری متفاوت معرفی می کند؛ بنابراین خود تنوع تیم، دلیل دیگری است که انتخاب صرفا بر اساس یک فهرست اسامی کافی نیست.
سوالات متداول درباره مشاوره فردی
مشاوره فردی چیست؟
تفاوت مشاوره فردی و روان درمانی چیست؟
این دو عبارت در کاربرد روزمره همپوشانی زیادی دارند و مرز آنها همیشه کاملا مشخص نیست.
به طور کلی، مشاوره ممکن است بیشتر حول یک مسئله مشخص، تصمیم، مهارت یا دوره دشوار زندگی شکل بگیرد، در حالی که روان درمانی می تواند شامل کار عمیق تر روی نشانه های روانشناختی، الگوهای هیجانی و رفتاری، روابط یا تجربه های گذشته باشد.
در جلسه اول مشاوره چه اتفاقی می افتد؟
جلسه اول معمولا فرصتی برای آشنایی مراجع و درمانگر، شنیدن دلیل مراجعه، بررسی شرایط فعلی و بخشی از سابقه مرتبط و گفت و گو درباره انتظارات و اهداف درمان است.
قرار نیست در جلسه اول حتما تشخیص قطعی داده شود یا ریشه تمام مشکلات مشخص شود. گاهی شناخت دقیق تر شرایط به زمان بیشتری نیاز دارد.
مشاوره فردی چند جلسه طول می کشد؟
عدد ثابتی برای همه افراد وجود ندارد.
مدت درمان می تواند به دلیل مراجعه، اهداف، شدت و پیچیدگی مسئله، رویکرد درمانی و روندی که در جلسات شکل می گیرد بستگی داشته باشد.
چگونه روانشناس مناسب خودم را انتخاب کنم؟
مدرک و صلاحیت حرفه ای، حوزه تخصص، تجربه مرتبط با مسئله، رویکرد درمانی، رعایت مرزهای حرفه ای و کیفیت رابطه درمانی همگی مهم هستند.
مشاوره فردی آنلاین بهتر است یا حضوری؟
جلسه حضوری امکان حضور در فضای فیزیکی کلینیک را فراهم می کند و مشاوره آنلاین می تواند رفت و آمد را برای بعضی افراد ساده تر کند. انتخاب قالب مناسب به مسئله، شرایط فرد، دسترسی به فضای خصوصی، ترجیحات و امکان ارائه آنلاین توسط درمانگر بستگی دارد.
مسیر شروع مشاوره فردی
ممکن است بدانید موضوعی مدتی است ذهنتان را درگیر کرده، اما هنوز ندانید دقیقا باید با چه درمانگری صحبت کنید. شاید بین CBT، ACT یا روان درمانی تحلیلی سردرگم باشید. شاید هم فقط می دانید شرایط فعلی تان نیاز به بررسی بیشتری دارد و هنوز اسم مشخصی برای آن ندارید.
مسیر مشاوره فردی در آوای درون با یک ارزیابی اولیه شروع می شود تا دلیل مراجعه، بعضی ترجیحات شما و شرایطی که برای انتخاب درمانگر اهمیت دارند بهتر شناخته شوند. فرم فعلی آوای درون نیز به طور مشخص مسیر «مشاوره فردی برای خودم» را در ارزیابی انتخاب درمانگر دارد و در سایت به عنوان ارزیابی رایگان معرفی شده است.
بعد از این مرحله می توان درمانگری را برای شروع پیشنهاد کرد که حوزه کاری و شیوه درمان او با نیازهای شما تناسب بیشتری داشته باشد.
این پیشنهاد به معنی یک انتخاب قطعی و غیرقابل تغییر نیست. بخش مهمی از تناسب واقعی بعد از شروع گفت و گو و شکل گرفتن رابطه درمانی مشخص می شود. شما می توانید درباره روش درمان، اهداف جلسات، محرمانگی، هزینه و هر چیزی که برای تصمیم گیری آگاهانه نیاز دارید سوال کنید.
اگر احساس می کنید مسئله ای روی حال روانی، روابط یا زندگی روزمره شما اثر گذاشته، یا فقط می خواهید شرایط خودتان را دقیق تر بررسی کنید، می توانید بدون اینکه از قبل درمانگر یا رویکرد درمانی را انتخاب کرده باشید، از ارزیابی اولیه شروع کنید.
«اگر هنوز نمی دانید کدام درمانگر برای شروع مناسب تر است، ارزیابی اولیه می تواند به شناخت بهتر نیاز و ترجیحات شما کمک کند.»
