اختلال یادگیری

هیچ برنامه درمانی برای اختلال یادگیری بدون همراهی والدین کامل نمی شود. کودک بیشتر زمان خود را خارج از جلسات درمانی در خانه و مدرسه می گذراند و این یعنی رفتار، واکنش و نگرش والدین نقش تعیین کننده ای در روند بهبود دارد.

مدیریت درست تکالیف در خانه

یکی از مهم ترین چالش های والدین، زمان انجام تکالیف است. فشار زیاد، مقایسه با دیگران یا طولانی کردن زمان انجام تکلیف می تواند اضطراب کودک را چند برابر کند. در مشاوره اختلال یادگیری، والدین یاد می گیرند تکالیف را به بخش های کوچک تقسیم کنند، زمان های کوتاه اما منظم در نظر بگیرند و اجازه دهند کودک با سرعت خودش پیش برود.

پرهیز از سرزنش و برچسب زدن

کودکی که اختلال یادگیری دارد، بیش از هر چیز از شنیدن جملاتی مثل تنبل هستی یا حواست جمع نیست آسیب می بیند. این جملات به مرور اعتمادبه نفس کودک را تخریب می کند. والدین در جلسات مشاوره می آموزند چگونه به جای سرزنش، از زبان حمایتی استفاده کنند و تلاش کودک را حتی در قدم های کوچک ببینند.

تقویت اعتمادبه نفس کودک

بسیاری از کودکان مبتلا به اختلالات یادگیری احساس می کنند با بقیه فرق دارند یا به اندازه کافی خوب نیستند. نقش والدین این است که نقاط قوت کودک را برجسته کنند، موفقیت های کوچک را جدی بگیرند و به او یادآوری کنند که مشکل یادگیری به معنی ناتوانی یا کم هوشی نیست.

ایجاد محیط امن برای یادگیری

فضای خانه باید جایی باشد که کودک بدون ترس از اشتباه کردن تمرین کند. وقتی کودک احساس امنیت کند، مغز او آمادگی بیشتری برای یادگیری دارد. ایجاد روتین مشخص، کاهش تنش های خانوادگی و حمایت عاطفی از عوامل مهم موفقیت درمان هستند.

همکاری مستمر با درمانگر

در آوای درون، والدین بخشی از تیم درمان محسوب می شوند. ارتباط منظم با روانشناس، گزارش پیشرفت ها و چالش ها و اجرای تمرین های پیشنهادی در خانه، تاثیر درمان را چند برابر می کند.

وقتی والدین آگاهانه و همراه وارد مسیر درمان می شوند، کودک احساس می کند تنها نیست و همین احساس، یکی از قوی ترین عوامل بهبود اختلال یادگیری است.